հանգիստ թող քեզ, այ մարդ

հա էլի

ցանկութիւն ա պարզապէս արտագաղթել որեւէ կղզի, ուր ինձ ոչ մէկ չգիտի ու չի ճանաչի, որ կարողանամ համեստ ապրել ու գլուխս կախ ինչ֊որ դեբիլ ու աննշանակ գործ անել, որովհետեւ այլ բանի պիտանի չեմ զգում ինձ։">
Ինձ թվում ա դա անելու համար ամենևին կղզի պետք չի :Ճ Երևանում փորձի նույնը: :Դ Դժվար թե նույնը կղզին գտնելուց հետո ուզենաս :D

Խի՞ մի երկու ամսով դուրս չես ուզում գնալ՝ կամավոր: Շա՞տ բան էստեղ կկորցնես: Հը՞ն: Դե կարաս չէ՞:

ես գլուխս կախ գործ անող եմ։
շատ եմ գնահատում այն ինչ ունեմ՝ հազիւ ադեկտուատ շեֆ ունեմ, լաւ աշխատանք, իսկ ես զզուող եմ, ու եթէ չեմ զզւում, ապա արդէն լաւ ա, լաւ տեղում ոչ թանկ բնակարան եմ վարձում։
անկախութիւնը պատասխանատւութիւն ա, էդ լրիւ զգում եմ։
եթէ ուրիշից ես կախուած՝ ծնողների հետ ես ապրում, իրերդ իրենց տանն են, աշխատանքի տեղում մի բան դուրդ չի գալիս՝ դուրս ես գալիս։ ես նահանջելու տեղ չունեմ, էս ինչ ունեմ ուսերիս հետեւի փոքր հայերնիքս ա, որը չեմ կարող թողնել։

երկու անգամ գնացել եմ հայաստանից, երկու անգամ էլ չեմ պատրաստուել ընդմիշտ գնալ, բայց մի անգամ՝ երկու տարի, մի անգամ՝ մի տարի ստեղ չէի։

ու ամէն անգամ վերադառնալը շատ բարդ էր, ու զրօ֊ից էի ամէն ինչ սկսում, ոնց որ նոր երկրում։

էլ չեմ ուզում։
երկու ամիսը միտք ա սակայն, բայց էդքան փող ա պէտք՝ համ երկու ամսուայ վարձ տաս, համ գործի տեղում պայմանաւորուես որ հանդուրժեն երկու ամիս բացակայելդ, համ դրսում երկու ամիս ապրելու փող, համ էլ իրականում ոչ մի տեղ էլ չի ձգում, ո՞ւր գնամ, ի՞նչ անեմ երկու ամիս։
երբ հեռանում եմ հայաստանից, մի շաբաթ անց ահաւոր հետ եմ ուզում։
վերջին անգամ ես պէտք ա գնայի եւրոպա էլի, աշխատանքի տեղում էլ ինձ սպասում էին, ու պարտաւորութիւններ ունէի։

երբ եկայ այստեղ, զգացի որ այնքան չեմ ուզում գնալ, որ մնացի։

Անհրաժեշտ և բավարար պատասխան :Ճ