շաբաթ օրը որ գնում էինք վանաձոր, սեւանի մօտ ստեղնաշարով աւտոստոպում էր։

տէնց անցանք, նայեցինք իրար վրայ, ասացինք՝ վարդա՞ն։

յետոյ մի ձեւ տեղ արեց, որովհետեւ իմ գործիքներն ու մեր ուսապարկերն ահագին տեղ էին զբաղեցնում։

պատմել ես երեկ, Նորայր :Դ

խելքս գլուխս չի, չգիտեմ ինչ եմ պատմել, ինչ չէ։

ոչինչ, մի հատ էլ հանրային շնորհակալություն նկատելու, ուշադրության, հոգատարության եւ աջակցության համար։)

վայ, ես դա որպէս ծիծաղելի դէպք եմ պատմել։
ինչեւէ, ապրես։ (:

ամեն դեպքում։ էնպես չի, որ չգիտեմ, թե ոնց ես վերաբերում ավտոստոպ անողներին, կամ չեմ հասկանում, որ վարդանին ճանաչում ես, դրա համար ես կանգնել, էն էլ գուցե ոչ լրիվ քո ցանկությամբ ։)

դէ վարդանին դրսում չէի թողնի։
ու վերաբերմունքս չնայած կայ՝ մի երկու անգամ վերցրել եմ։

ապրես։ ես հասկանում եմ՝ դատողական տոնով չէի գրել բնավ ։)