հույսը կարելի ա ընկալել որպես սեփականատիրական։ ոնց որ ուզենաս պրոցեսին ասել, թե ինքը ոնց ընթանա։ բայց ինքը իրա համար ազատ պրոցես ա, թող ոնց ուզում ա ընթանա, մեր ինչ գործ։ էս միտքն էլ բերում ա կոնֆլիկտի, որովհետեւ ըստ իրա աշխարհում ոչինչ պետք չի փոխել։ մյուս կողմից՝ մենք էլ ենք ինչ֊որ պրոցեսի արդյունք, մեր մտքերն էլ, գործողություն անելու ցանկությունն էլ։ այսինքն զուտ անհնար ա ընթացքին խանգարել, ինչ ուզես կարաս անես։

շատ կալվինիստական են հնչում մտքերդ ։)

@անդորր

երբեմն իմ ասած չազդելը նաեւ լաւութիւն չանելով ա բնորոշւում։

օրինակ, ես պնդել եմ, երբ հովհանաւոր բանախօս կար բարքեմփին, ու իր ելոյթի վերնագիրը ուղարկել էր մեծատառերով լրիւ, աչն ուզում էր փոխել, իսկ ես համոզել եմ որ չփոխի։

զի նախ՝ լիբերալ չի, մարդը ոնց գրել ա, թող լինի։ նաեւ նա ա հեղինակը։

երկրորդը՝ եթէ դու համարում ես որ նա իրան լաւ կողմից ցոյց չի տալիս, ապա դէ թող բոլորը տեսնեն եւ իրենք կարծիքը կազմեն՝ լաւ կողմից ա թէ չէ։ կարող ա իրանից յետոյ մոդա ա սկսւում ու բոլորը սկսում են մեծատառ գրել։

մէկ էլ յոյսի վնասների մասին՝ բոլորը յոյս ունեն՝ որ չեն ուշանայ, զի խցանում չի լինի, որ քննութիւնը կը յանձնեն՝ առանց ջանք դնելու, որ դասախօսը բարի կը լինի ու դուրս չի թողնի, որ պատերազմին պատրաստ չենք, բայց կարո՞ղ ա իրենք աւելի պատրաստ չեն, որ կովիդով վարակուեն՝ թեթեւ կանցնի, որ խմած քշեն՝ մարդ չեն խփի, ու սիւն նոյնպէս, եւ ոստիկան չեն հանդիպի, էդ ձեւ յոյսերը բնաւ օգտակար չեն առողջութեանը։

բառացիօրէն։